Aanwezig;
Ton de Louw
Peter Mulder
Tino Dam
Bart van der Sterren
Jurgen Uffink
Maarten Piet
2x vrijwilliger Stichting Signi Zoekhonden
 

We gaan weer verder met de zoektocht naar de resten van een soldaat in Gronsveld. Er zijn aardig wat mensen op de been bij het kleine veldje in Gronsveld. We gaan proberen om met wat grotere gereedschappen de resten van de soldaat te zoeken. Vorige keer kwamen we de keiharde grond niet in en stond er een schuur in de weg. Die stond vlakbij op precies op de plek waar de honden aansloegen. We hebben ook wat ander zoekmateriaal meegenomen. Misschien dat deze een wat gerichter beeld geven van wat er onder het maaiveld ligt en deze ‘zoekers’ komen ook wat dieper.

De grond is nog steeds keihard en we komen er met de schep gewoonweg niet in. Daar hadden we al een beetje op gerekend en daarom hebben we wat andere gereedschappen meegebracht. Gezien we het eventuele veldgraf niet willen beschadigen gaan we zorgvuldig te werk. Zoals gebruikelijk maken we geen gebruik van machines maar van een pikhouweel zodat we laagje voor laagje kunnen afgraven, maar ook dan nog valt het allemaal niet mee.

We vinden buiten hulzen geen ander oorlogsmateriaal en hoe dieper we in de grond komen, hoe minder uitslagen de metaaldetectors geven. We zitten nog niet zo gek diep als de metaaldetectors, pinpointers en diepzoekers helemaal geen uitslagen meer geven. We vinden ook niets meer dat duid op verstoringen van aarde in het verleden.
Onder het gebied waar eerst het schuurtje stond zoeken we met verschillende merken en modellen metaaldetectors en ook weer met de twee diepzoekers. Deze geven helemaal geen uitslag op deze plek. Dat is zeer jammer omdat de kans groot was dat daar de honden op aangeslagen zouden zijn.

Om het verhaal samen te vatten;
 -    Volgens de verhalen schijnt de voormalig eigenaar van de grond de resten van een soldaat hebben opgegraven bij het aanleggen van een moestuin. Deze soldaat was compleet met uitrusting en zou aan of nét onder het oppervlak hebben gelegen. Hier zouden onze metaaldetectors dus iets moeten vinden, al is het maar een knoopje. 
 -    De voormalig eigenaar heeft besloten de resten weer toe te dekken en te laten liggen.
 -   Voorbijgangers geven ons ook wat informatie;
   o  Het veld zou zijn gebruikt als een soort oefen schietterrein tijdens de oorlog. Dit kan de reden zijn dat we zoveel hulzen vinden.
   o Op enkele tientallen meters van dit veld zou er een soort krijgsgevangenen kamp zijn geweest of iets als een verzamelplaats. Tijdens de oorlog stonden er vele militaire voertuigen, tenten en veldkeukens en was het een drukte van belang.
   o  Verderop zijn in het verleden menselijke resten gevonden van een soldaat.
 

Lastig allemaal. Het enige wat wij kunnen vinden over Gronsveld en de oorlog is dat ze bevrijd zijn op 13 september 1944. De bevrijders waren soldaten van de 30th Infantry Division (Old Hickory). Er schijnt een klein gevecht te hebben plaatsgevonden waarbij één Duitse en één Amerikaanse soldaat om het leven zijn gekomen. Verder schijnt er niet veel te hebben plaatsgevonden in Gronsveld en ook op internet is weinig te vinden. Ook het Defense POW/MIA Accounting Agency (DPAA) kan ons geen nuttige informatie verschaffen en hebben geen informatie over vermist personeel in het gebied. En toch vinden we zo’n honderd hulzen. Er moet dan toch iets gebeurd zijn?