Het is koud, helder en de maan verlicht de besneeuwde grond. Vanuit zijn schuttersput richt hij de Garand op een silhouet dat ongeveer 35 meter bij hem vandaan uit de sneeuw omhoog rijst. Hij richt, brengt de korrel in lijn met het doel, haalt rustig adem en trekt langzaam met zijn vinger de trekker naar zich toe. Dit heeft als gevolg dat de er een 30.06 in beweging komt, welke met een snelheid van ruwweg 800 meter per seconde de loop verlaat, gevolgd door een alles verlichtende vlam. Het ongeveer 10 gram wegend projectiel vindt zijn weg tussen de dennenbomen door, richting het silhouet. De Garand doet zijn werk uiterst grondig en maak in minder dan ‘geen tijd’ een einde aan het leven van een 18 jarige Duitse jongen.

Ik sta hier op de grond van de Duitse WOII begraafplaats La Cambe in Frankrijk en op ongeveer 20 centimeter van de neuzen van mijn schoenen ligt een zwart tegeltje op de grond. “Ogren” (vermoedelijk obergrenadier) Karl Haider staat er op. Geboren 30 maart 1926 gesneuveld 11 juni 1944.
Net 18 lentes jong.

Als ik verder strompel over het enorme grasveld van La Cambe zie ik er veel meer; negentien, eenentwintig en ga zo maar door. Kinderen, het ligt hier vol met kinderen! Jonge jongens met een heel leven voor de boeg, waar voor de meeste in juni of juli 1944 prompt een eind aan wordt gemaakt. Waarom?

Ze zijn jong, of onbekend. ‘Zwei Deutsche Soldaten’, ‘Ein Deutscher Soldat’ en zelfs ‘Vier Deutsche Soldaten’ zijn geen vreemde termen op deze plek. Ik wil hier eigenlijk helemaal niet zijn…

De inleiding van dit verhaaltje is een verzinsel. Het zou me niet verbazen dat dit ook in werkelijkheid is gebeurd, bijvoorbeeld tijdens het Ardennenoffensief. Dit soort leeftijden horen uiteraard niet thuis op een begraafplaats. Ik begrijp wel dat het een kwestie was van overleven. Je kon niet anders. Het was ‘jij’ of ‘ik’. Maar dan nog heeft iemand de beslissing genomen om die jongens met hun K98 Mauser richting front te sturen.

 

Klik hier voor algemene informatie over begraafplaats La Cambe, Frankrijk
© 2009 - Tino Dam - Stichting Missing In Action (M.I.A.), Nederland.
Dank aan mijn vader, Koos Dam.