De tweede keer dit jaar. Een nieuw bezoek aan WOII begraafplaats Margraten in Nederland. Ik kan natuurlijk weer beginnen met hoe imposant de Amerikaanse begraafplaatsen zijn, hoe goed onderhouden, etcetera, etcetera. Dat ga ik dit keer niet doen.

Er is een reden dat we hier zijn. Peter Mulder en ik zijn die ochtend vroeg vertrokken richting Hürtgenwald Duitsland om nog eens te kijken naar de plek waar TSGT Cliffe Hamilton Wolfe vermist is geraakt. Helaas geen nieuwe ontdekkingen op die plek, maar nu we toch richting Hürtgenwald gaan besluiten we om langs Margraten te rijden om daar rozen te leggen bij de muur der vermisten. Dit omdat het tegen Kerst aan loopt en we graag de namen eren door even aan die mannen te denken. Daarbij maken we de benodigde foto’s om ons archief aan te vullen. We leggen ook een roos bij de naam van TSGT Wolfe.

Het is een koude dag. Er staat een gure Oosten wind en het weer wordt er zeker niet beter op. In Duitsland hadden we al sneeuw maar hier in Margraten valt nog motregen. Mijn voeten beginnen verschijnselen te vertonen die ik lange tijd niet heb gevoeld. Koud, gevoelloos, tintelen. We lopen ook al de hele dag buiten in een graadje of twee en ik ben niet echt goed gekleed op de kou. Zelfs Peter heeft het koud en ik kan melden dat dit best bijzonder is.

We maken foto’s van de door ons geadopteerde namen. PFC Henry H. Mosley, TEC5 Charles L. O'Neil, 2LT Truman R. Lord en SSGT Edward W. Masterman worden op de digitale schijf gezet.
Duizenden van dit soort namen hebben we gelezen op de diverse begraafplaatsen, maar we beseffen ons nu pas echt dat het hier om mensen gaat. Dit komt natuurlijk omdat we proberen informatie te achterhalen over deze personen en dat hierdoor de naam honderden keren is ingetoetst of gelezen op het internet. Daarbij hebben we foto’s van onze mannen, wat ze tastbaar maakt. Allerlei documenten die zijn doorgelezen, het adoptie certificaat, Missing Air Crew Reports, geboortebewijzen, familie en ga zo maar verder. Het schept een soort betrokkenheid en een sterke band.

Het geeft een voldaan gevoel dat er weer na meer dan 65 jaar aan deze jongens wordt gedacht. Ineens begrijpen we waarom er zoveel mensen bezig zijn met die Tweede Wereldoorlog en het adopteren van namen en graven.

Richting huis in de warme auto. Sjonge, wat is het koud. Maar wel een hele mooie dag! Dat is een pleister op de wonden. Nadat ik Peter thuis heb gebracht, ga ik richting huis. Als ik thuis kom blijk ik die dag 726 kilometers te hebben gereden, maar iedere kilometer was het waard.


 

Klik hier voor algemene informatie over begraafplaats Margraten
© 2009 - Tino Dam - Stichting Missing In Action (M.I.A.), Nederland.