We zijn al weer een paar jaar aan de gang. Sinds 2008 zijn er al diverse projecten gestart, maar er is er nog geen één afgerond. Ik gaf in mijn verhaaltje uit 2008 al aan dat het allemaal niet meevalt om informatie te kunnen verkrijgen, maar er blijken nog meer dingen niet zo eenvoudig.
Natuurlijk zijn wij bezig met een delicate kwestie en moeten we uiterst zorgvuldig te werk gaan. Bureaucratie is echter wél een dingetje dat ons parten heeft gespeelt de afgelopen jaren en ik ben bang dat het eind van de bureaucratie nog niet in zicht is.

Ik dacht altijd dat bureaucratie een Nederland fenomeen was en dat dit alleen dit land bol staat van de regeltjes, maar niets is minder waar. Het blijkt een wereldwijd fenomeen en werkt onze activiteiten flink tegen. Je zou toch denken dat we bezig zijn met een goed doel, maar blijkbaar spelen er andere belangen boven die van ons.
Er heeft zoveel tegengezeten de afgelopen jaren dat ik alleen daarover al een complete website kan vullen.

Om toch maar de humor er van in te zien zal ik een paar kleine voorvallen omschrijven;
We waren in Hürtgenwald (Duitsland) om te zoeken naar de resten van Cliffe Hamilton Wolfe. We hadden al een aantal malen gegraven op de plek waarvan wij denken dat Cliffe zou moeten liggen.
Het was de tweede keer dat we gebruik gingen maken van een grondradar nadat we goed resultaat hadden geboekt tijdens de eerste keer. We hadden de eerste keer diverse schuttersputten gevonden op zo’n 130cm diep en hadden deze tot op de bodem uitgegraven. We hadden echter geen menselijke resten gevonden.
Deze tweede keer hadden we wederom alle toestemmingen gevraagd en deze waren ons schriftelijk toegekend. Diverse handtekeningen van diverse overheidsinstanties plus de schriftelijke toestemming van de landeigenaar waren in ons bezit.

Na zo’n 6 uur bezig te zijn met scannen en graven staat ineens de politie voor onze neus. Geen punt zou je zeggen, omdat alle permissie was afgegeven. Daarbij waren we nou niet echt onopvallend te werk met een grote witte bestelbus, inclusief oranje zwaailampen en rood/witte bestickering, midden op een open vlakte geparkeerd. Een en ander was afgezet met rood/wit lint en piketten markeerde de plekken van de uitslagen.
Na overleg vond de politie het allemaal in orde en vertrok. Dit om na een minuut of 10 terug te komen en ons te melden dat we moesten stoppen. We bleken 1 handtekening te missen en zonder die handtekening mochten we niet verder. Er is nog contact geweest met de gemeente en zelfs de burgemeester, maar het mocht niet baten. De persoon die nog toestemming moest geven was niet bereikbaar omdat het ondertussen 16:00 was op vrijdagmiddag en dus was het weekend begonnen.
Dat geintje heeft ons behoorlijk wat gekost gezien er een grondradarbedrijf aanwezig was en wij er vanuit waren gegaan het hele weekend nog bezig te zijn.
De politie vond het zo'n raar verhaal dat men besloot ons geen proces verbaal te geven en te noteren dat wij bezig waren de boer te helpen met het egaliseren van het land.

Een ander akkefietje was die van een organisatie die ineens niet meer bleek te bestaan. Deze organisatie was echter bezig met een onderzoek naar een van onze projecten en we zaten al enkele maanden te wachten op de uitslag van dit onderzoek.
Men had echter verzuimt ons te informeren over het staken van haar activiteiten, waardoor wij maandenlang regelmatig bij ons aanspreekpunt binnen die organisatie per email een status opvroegen, maar waarop nooit een antwoord zou komen. Pas toen we andere organisaties meenamen in de mailwisseling kregen we antwoord op de vraag waarom we geen reactie kregen.
De organisatie bleek een doorstart te hebben gemaakt onder een ander naam, maar de nieuwe organisatie was niet op de hoogte van ons ingediende verzoek. We mochten helemaal opnieuw beginnen en alles opnieuw indienen.
Het komt vaker voor dat we wachten op antwoorden en die maar niet krijgen. Hoge ambtspersonen binnen de diverse leger onderdelen geven vaak niet thuis. Zelfs niet als daar in het verleden afspraken over zijn gemaakt.

Dan nog een website die was gehackt en waarbij en geen backup bleek gedraaid, het overlijden van een aantal personen die ons van cruciale informatie hadden kunnen voorzien, privéomstandigheden die niet meezitten (de stichting blijft vrijwilligerswerk en wij doen dit naast onze reguliere baan), cruciale documenten die blijken te zijn verbrand tijdens een grote brand in de Amerikaanse archieven, personen die het allemaal beter denken te weten, personen die allerlei onzin op internet publiceren, schatgravers die er een puinhoop van maken, mensen die ons in de weg lopen, instanties die alleen maar denken en handelen uit eigenbelang en ik kan zo nog wel even doorgaan.

Het is vaker dan eens bij me opgekomen om op te geven. Vaak zag ik geen heil in deze hele exercitie en leek het zonde van alle tijd die wij er in staken. Vooral de gehackte website was een domper. Er zaten voor mij als webmaster honderden uren werk in en we konden helemaal overnieuw beginnen.
Desalniettemin ben ik veel wijzer geworden van al die uitdagingen. De wegen weten we nu redelijk te bewandelen en mensen beginnen een beetje vertrouwen te krijgen in Stichting Missing In Action (M.I.A.).

We zijn er nog lang niet, maar wel een eind op weg. De aanhouder wint, is het gezegde. Ik denk dat we dat wel hebben laten dat we zullen blijven volhouden en kan melden dat we voorlopig nog niet van plan zijn om op te geven. We zullen doorgaan met onze activiteiten!

Tino Dam, 2016
Voorzitter Stichting Missing In Action (M.I.A.), Nederland.